Introductie

In de zomer van 1998 vertrokken we voor een werkreis naar het zuiden van India. We werden getroffen door het enthousiasme en de bereidheid van de lokale bevolking om zich in te zetten voor de verschillende projecten die we hieronder kort beschreven hebben. Tijdens ons bezoek aan de verschillende projecten werd een appèl gedaan op al onze zintuigen. Door te kijken, te ruiken, te voelen en te horen, beleefden we ons de verhalen over de projecten intens mee. We hebben genoten van deze lokale verhalen. Het heeft ons aan het denken gezet waaruit de oprichting van de Stichting Lokaal Verhaal op 19 oktober 2001 volgde. We staan met, onze stichting, zelf nog aan het begin van een eigen lokaal verhaal en we streven naar een positieve uitbreiding van de Indiase projecten die wij hebben gezien.

lokale verhalen

kijk

Schooltjes: (Kaart) Naast de vuurwerkfabriek staat de school, alleen dan heeft het onderwijsproject zin!. De school bestaat uit vier muren met een dak, het is een ruimte. Drie klassen krijgen onderwijs. Ouders krijgen van de overheid en van UYPA een bijdrage om hun kind naar school te laten gaan. Ouders en kinderen zijn trots op hun school. Wij krijgen als gasten een hard verwarmend welkom met muziek, zang en dans. Voor ons op de grond beleven wij onze vrijdagmiddag playback momenten, samen gek doen en imiteren van je idool. Grote, blije, zoete, stoute, geleefde, nieuwsgierige en verbaasde ogen communiceren met ons en wij met hen.
NATIONAL CHILD LABOUR PROJECT, UYPA RUNS THREE SPECIAL SCHOOLS FOR 300 SELECTED CHILD LABOURERS WHO WORKS FOR MATCH INDUSTRIES AND FIRE WORKS.

ruik

In het bos staat een kindertehuis Het is er groen, fris, er zijn veel bloemen en bananenbomen. Enthousiaste Indiase leerkrachten leren de ( gehandicapte en/ of ouderloze) naar jasmijn geurende kinderen lezen, zingen, schrijven, timmeren, strijken en hun eigen groente te verbouwen. De natuur prikkelt je neus net zoals de bloemen in de schooltuin. Kinderen leren leven.
TAMIL NADU SAMUGA SEVA SANGAM

voel

Je ziet het huis niet, je voelt het. Veiligheid achter een muur. Vrouwen leven met elkaar, helpen elkaar en weven kleden. Het veilige huis is zo bijna zelfvoorzienend. Hier herstellen, rusten en verwerken de vrouwen hun verleden. Ze proberen ondanks Aids, de mishandeling en verstoting weer te leven. We hebben hier een engel van liefde ontmoet. Ze is realistisch over de Indiase problematiek en doorbreekt een van de sociale Indiase taboes.
ARULAGAN, WOMENSHOUSE

hoor

Onder de bomen op de binnenplaats zitten de ouderen van het Old peoples house. Ze vertellen ons de verhalen van hun leven. Wij luisteren. Met de ogen dicht verdwijnen we in de diverse families en de generaties. De verhalen zijn verschillend, het einde gelijk. Hier op deze plek wordt er gezongen en hebben de mensen hun oude dag. In de Indiase traditie zorgt de familie voor de ouderen. Een dergelijke opvang voor ouderen is taboedoorbrekend en nu nog zeldzaam
INBA ILLAM

denk

Jonge vrouwen en mannen leren een vak. Ze zijn gedreven om hun eigen geld te verdienen. De verschillende beroepsopleidingen voorzien in die behoefte. Jonge (werkeloze) mensen met weinig opleiding en een droom, krijgen hier een kans. Door werk, een kans op een gezin, een plek in de maatschappij.
UNEMPLOYED YOUNG PEOPLE ASSOCIATION